Symbol wygodnictwa XX wieku – pilot do telewizora. Jak ludzie radzili sobie bez nich wcześniej? Pomysły z celowaniem kijkiem w guziki na telewizorze lub wysyłanie członka rodziny do przełączania kanałów już dawno odeszły do lamusa!
Rodzeństwo Hindusów stworzyło pilota, dzięki któremu może i nie trzeba wstawać, żeby obsłużyć urządzenie, za to nieźle trzeba się napocić z obsługą samego pilota. W niewielkim pokoju z telewizorem ten pilot najprawdopodobniej stykałby się z nim cały czas – długość rekordowego pilota wynosi aż 4,5 metra.
Największy pilot do telewizora został zbudowany przez braci, Rajesha i Suraja Kumar Meher. Jeden z nich, Rajesh, jest inżynierem elektroniki, co pozwoliło panom na skonstruowanie tak niesamowitego urządzenia. Dzielni konstruktorzy zostawali po godzinach pracy przez ponad dwa miesiące. Budowa pilota zajęła im aż 68 dni. Panowie poświęcili jednak nie tylko czas – aby dokończyć projekt i opłacić go do końca, musieli sprzedać swój motocykl. Opłaciło się jednak, ponieważ dzięki temu uzyskali tytuł rekordzistów Guinnessa. Jak twierdzi Suraj Kumar Meher, do transportu pilota potrzebne są aż trzy osoby. Urządzenie jest jednak tak potężne, ze jest w stanie utrzymać na sobie pięcioletnie dziecko.
Prezentacja pilota przebiegła pomyślnie. Gigantyczne urządzenie było w stanie zmieniać kanały na telewizorze (który oczywiście był normalnych rozmiarów), przy pomocy 37 ogromnych, gumowych guzików. Konstrukcja stworzona przez Hindusów jest dokładnym odwzorowaniem zwykłego pilota, a hinduski pilot jest większy od pierwowzoru o dokładnie 23,68 raza.
Piloty do telewizora to wynalazek, który powstał w latach 50. XX wieku. Pierwsze urządzenia tego typu sterowane były pojedynczymi przyciskami i ich forma nie różniła się wiele od współczesnych pilotów, z jedną tylko różnicą – musiały one być połączone z telewizorem przy pomocy kabla, by bezpośrednio przekazywać sygnał. Już w roku 1955 pojawiło sie nowe rozwiązanie, umożliwiające, zdalne już, sterowanie telewizorem przy pomocy wiązki światła kierowanej na część obudowy, zawierającą światłoczuły odbiornik. Nowy wynalazek nazywał się Flashmatic i kształtem przypominał latarkę. Od tamtej pory konstruktorzy urządzenia wykazywali się coraz większą pomysłowością, produkując w 1956 roku Zenith Space Command, pierwszy pilot działający na zasadzie przekazywania ultradźwięków. Ten typ obsługi sprzętu RTV był popularny przez ćwierć wieku, aż do początku lat 80., kiedy powstały piloty na podczerwień, w formie, którą znamy do dziś.
